Poesia di Natale foggiana
di Benito Faleo
Natale
I tìmpe so cagnàte; ma Natale a Fogge é sempe
uguòle, cume quanne cl' arrecurdòme: ù campanàre
allumenàte, à chiàzzette chi bangarélle tutt' addubàte,
addòre i cartellàte che si sénde pe tutt'l stràte, ù presepìje
da parrocchije chi pupe che se movéne manghe
angòre ù bòmmine che da nàsce cremma fine.
I uagliùni tutt' apparicchiàte chi skàrpe nòve, ù
vestitìlle a magliétte, vanne fuienne p'à cundandézze
cume se dicesséne: Finalménd' é arruàt' à féste.
Sta nòtte nesciùne dòrme, chi zurlìjeje, chi jòch'
e ménele, ò à tòmbele, sempe chi récchije ngreccàte
aspettane a zé monéche che sòne i campàne, p'jé a
mésse matutìne che da nàsce ù Bommine.
E' na féste de richiàme, ogne anne ce truàme p'ù
còrse zaccàte cte cristìjani venute da lundàne a passà Natàle,
si sendéne tanda parlàte che 'n ze capésce se so
Fuggeàni, quanne hàje n'à vuttàte sinde dice
«pardon-,t'acciacchene i pìdi «scusmi ».
Né givinò mo ce mbrugghiàme de léngue, nuje cià
ma capé, é nutùle che ve sturcìte, pùre ìje stòche a
Torin' e ù triscketròscke ù stràzze pùre ije, ma mo
stéme a Fogge, a ma parlà cUffie ci' hanne mbaràte i
màmme nòstre.
